Në zemër të kampit të refugjatëve Tulkarem të Bregut Perëndimor të okupuar, në lagjen Hammam që është një objektiv i shpeshtë i bastisjeve izraelite, qëndron shtëpia e ish-oficerit të policisë 36-vjeçare Akram Nassar dhe dy fëmijëve të tij.
Rruga që të çon në shtëpi është e mbushur me rrënoja, tuba të thyer dhe mbeturina të tjera, dhe ujërat e zeza rrjedhin anash saj. Më afër shtëpisë, duken dy djemtë e Akramit, Rahim pesë-vjeçar dhe Bara katër-vjeçar. Bara është me pantallona të shkurtra dhe një bluzë në motin e butë të mesit të shtatorit.
Ata shihen që nga rruga sepse i gjithë muri i përparmë – dhe një pjesë e mirë e murit anësor – i shtëpisë së tyre mungon pasi bastisjet izraelite i shkatërruan.
Dhoma e tyre ballore e ekspozuar është bosh– përveç dy karrigeve plastike të kuqe; një kolltuk i vetëm gri; një monitor i vjetër kompjuteri pa mbështjellësin e tij; dhe një pasqyrë me kornizë të zezë të varur në derën e brendshme të dëmtuar. Pllakat e dyshemesë janë të thyera, kudo ka pluhur dhe rrënoja.
Pllakat në dy muret e mbetura ofrojnë një paraqitje të shkurtër të asaj se si mund të jetë dukur shtëpia dhe si është kujdesur për të në të kaluarën.
Më 2 shtator, një ushtar izraelit përdori një buldozer për të shkatërruar fasadën e shtëpisë së Akramit, dhe disa të tjerave në këtë rrugë.
Shtëpia e Akramit mezi qëndron në këmbë, pa asnjë privatësi apo mbrojtje që ideja e shtëpisë të kujton, ndërsapërshtatet me peizazhin e shkatërruar të Tulkarem.
Që nga 7 tetori i kaluar, bastisjet “kundër-terrorizmit” të ushtrisë izraelite kanë dëmtuar ose shkatërruar shumicën e banesave dhe infrastrukturës në kampin e refugjatëve. Çdo një nga rrugicat e ngushta të Tulkarem-it është e mbushur me shtëpi dhe dyqane pa mure, dyer apo dritare.
Shumë ndërtesa janë krejtësisht të pabanueshme. Disa familje, si ajo e Akramit, përpiqen të mbijetojnë në rrënojat e shtëpive të tyre, duke mos ditur se çfarë do të sjellë bastisja e radhës.
Akram shfaqet në dhomën e përparme, duke mbajtur dy kova plastike. Ai del me dy djemtë e tij dhe ata ecin në cep për të marrë pak ujë nga një depo e dhuruar nga Komiteti Palestinez i Ndihmës Bujqësore.
Kur kthehen, Akram shkon në kuzhinën e vogël për të bërë pak kafe, era e djegies ende është në ajër dhe shenjat e djegies duken në mure.
Kafeja është një luks i rrallë që ata ende mund ta shijojnë në shtëpinë e tyre, thotë Akram. “Kafja është e lehtë për t’u bërë, unë ende mund ta përgatis në kuzhinën time të shkatërruar,” thotë ai.
“Sa i përket vakteve, ne zakonisht hamë në shtëpinë e nënës sime, vetëm … në rrugicën përballë shtëpisë tonë.”
Akram dhe gruaja e tij u ndanë tre vjet më parë dhe ai ka mbajtur fëmijët. Teksa gatuante kafenë në një sobë elektrike me një vatëe të vetme, ai reflekton mbi rrëmujën rreth tij.
“Forcat pushtuese nuk lanë asnjë gjë pa prekur,” thotë ai.
Ata shkatërruan qëllimisht gjithçka, madje edhe sendet më të thjeshta të kuzhinës, vetëm për t’u siguruar që ne të humbnim gjithçka.”
Ai nuk pastron më rrënojat ose nuk përpiqet të rregullojë muret e thyera, thotë ai, pasi supozon se shtëpia e tij do të dëmtohet më tej në një tjetër bastisje së shpejti. Ndërsa Akram flet, Bara gërmon nëpër një grumbull rrobash dhe sende të tjera të shkatërruara, duke kërkuar diçka për të luajtur.
Pas pak lëshon një britmë ngazëllyese: “Kam gjetur një nga lodrat e mia!” dhe vrapon përreth duke mbajtur një mace të vogël, plot ngjyra, të krijuar për t’u varur në një pajisje mbi një krevat fëmijësh ose në një karrocë fëmijësh.
“Rahim dhe Bara e kalonin shumicën e kohës duke luajtur, por edhe loja e tyre ka ndryshuar tani,” thotë Akram.
“Ata humbën shumicën e lodrave dhe sendeve të tyre. Ata nuk kanë më lapsa ngjyrosës apo fletore vizatimi.”
Ai tregon dy zogj që cicërijnë në një kafaz të varur në mur. “Këta dy zogj janë të vetmet gjëra që kanë mbetur nga jeta e tyre përpara shkatërrimit,” thotë ai. “Fëmijët e mi humbën gjithçka, përveç këtyre zogjve.”
Ndërsa Akram ulet me kafenë e tij, fëmijët fillojnë të mbledhin ushqim për zogjtë nga dyshemeja, bukë e cila u shpërnda nëpër shtëpi nga ushtarët izraelitë gjatë bastisjes së tyre të fundit.
“Zogjtë mbijetuan, edhe pse shtëpia u mbush me tym pasi dhoma anësore u hodh në erë,” thotë Akram. “Ata janë dëshmitarë të shkatërrimit të gjithçkaje brenda kësaj shtëpie.”
“Lëreni babanë tonë të shkojë!”
Ky shkatërrim është kryer gjatë bastisjeve të përsëritura që nga një bastisje nga forcat izraelite në mars. “Atë ditë ushtria po shkatërronte gjithçka në kamp dhe zhurma e shpërthimeve po afrohej gjithnjë e më shumë,” tregon Akram.
Ai kishte frikë se ushtria do t’i arrestonte të gjithë burrat siç kishte bërë në kampin Nur Shams disa ditë më parë, kështu që ai hyri fshehurazi në shtëpinë e nënës së tij me fëmijët e tij.
“Papritur, dera e shtëpisë së nënës sime u hap dhe ushtarët e armatosur deri në dhëmbë hynë brenda. Ata menjëherë filluan të thyejnë gjithçka. Më rrahën dhe më pas më arrestuan”. Arrestimi i Akramit ishte pjesa më e vështirë e gjithë përvojës së tij, thotë ai, për shkak të terrorit që u shkaktoi fëmijëve të tij.
“Fëmijët u mbërthyen pas meje, duke bërtitur, ‘Lëreni babanë tonë të shkojë!’ Por ushtarët i shpërfillën thirrjet e tyre.
Fëmijët u përpoqën të ndiqnin të atin dhe ushtarët e armatosur, por gjyshja e tyre i mbajti pas dhe i ktheu në shtëpi. Akram thotë se ai mbeti i arrestuar në një kamp paraburgimi të vendosur në një fushë aty pranë deri të nesërmen.
Pas lirimit, ai nuk mundi të kthehej në shtëpi për një ditë tjetër, pasi ushtarët izraelitë kishin rrethuar kampin Tulkarem dhe nuk po lejonin askënd të hynte.Që nga ajo ditë, Akram i dërgon fëmijët në shtëpinë e gjyshes së tyre sa herë që ka një bastisje aty pranë.
Shtëpia e nënës së tij gjithashtu është dëmtuar, përmbajtja e saj dhe dera e përparme janë vandalizuar, por ajo është ende në gjendje më të mirë se ajo e Akramit.
Të qenit pranë gjyshes i ngushëllon dhe qetëson fëmijët, shton ai.
Ndërsa bastisja në mars ishte ndoshta më traumatike për familjen e tij, shtëpia e Akramit pësoi dëmtimin më të madh në shtator, gjatë një bastisjeje izraelite, në kampet e refugjatëve në veri të Bregut Perëndimor të pushtuar, duke përfshirë Tulkarem.
Atëherë një buldozer izraelit D9 shkatërroi murin e përparmë të shtëpisë së Akramit dhe rrafshoi një dhomë të tërë, duke e lënë shtëpinë plotësisht të ekspozuar.
Ushtarët sulmuan këdo dhe gjithçka që ata shihnin me sy, thotë ai, dhe rrafshuan disa shtëpi rreth tyre.
“Kur buldozeri arriti në lagjen tonë, ne ishim në shtëpinë e nënës sime. Zhurmat e shkatërrimit dhe makinerive u ndjenë si një tërmet që trondit kampin,” tregon ai.
Ashtu siç bën pas çdo bastisjeje, ai nxitoi në shtëpi më pas kur situata u qetësua, vetëm për të parë se pjesa më e madhe e ndërtesës ishte bërë rrënoja.
“Më pak se 10 ditë pas prishjes së parë [më 11 shtator], ushtria hodhi në erë një dhomë tjetër anësore me një eksploziv, duke shkaktuar një zjarr që mbushi të gjithë shtëpinë me tym,” shton ai.
Akram thotë se efekti i bastisjeve në jetën e tij dhe të fëmijëve të tij është më shumë se shkatërrimi i shtëpisë së tyre.
Autobusi që i transportonte fëmijët e tij në shkollë nuk arrin më në lagjen e tyre pasi rrugët janë shkatërruar.
Pra, tani, Akram duhet t’i dërgojë atje çdo mëngjes dhe pasdite, nga frika për sigurinë e tyre për shkak të terrenit të ashpër dhe rrezikut gjithnjë të pranishëm të një sulmi të papritur ushtarak.
Ai thotë se është gjithashtu më e vështirë për fëmijët që të vizitojnë nënën e tyre, e cila që nga ndarja e tyre jeton në shtëpinë e familjes së saj në lagjen Sualma, vetëm pesë minuta larg shtëpisë së tyre.
“Bastisjet dëmtuan rëndë shtëpinë e nënës së tyre, kështu që nuk është e sigurt që ata të qëndrojnë as atje”, thotë ai, duke shtuar se ekziston edhe rreziku i bastisjes nga buldozerët.
Teksa flet, Akram shikon nëpër një grumbull rrobash, të mbuluara me pluhur dhe pjesërisht të djegura, për të parë nëse ndonjë prej tyre mund të përdoret.
Më në fund, ai zgjedh disa sende dhe i vendos në një qese plastike. “Faleminderit Zot, – bërtet ai me sarkazëm, – gjeta një gjysmë palë pizhame dhe dy këmisha”.
Duke pasur parasysh kërcënimet dhe dëmtimet e vazhdueshme, Akram thotë: “Kam ndalur përpjekjet për të riparuar apo pastruar shtëpinë tërësisht sepse, në çdo moment, ushtria mund të na sulmojë përsëri dhe të na kthejë në fillim.”
Akram nuk ka ndërmend të largohet.
“Ne e dimë se shkatërrimi do të vazhdojë. Tani, pas çdo bastisjeje, thjesht heq disa nga rrënojat. Shumica e sendeve shtëpiake janë të shkatërruara dhe na është dashur t’i heqim qafe ato.”
Akram thotë se gjumi në shtëpinë e tij këto ditë nuk ndryshon shumë nga gjumi në rrugë, pasi pjesë të mëdha të shtëpisë janë shembur dhe dritaret janë shkatërruar.
Pluhuri dhe papastërtia mbushin vazhdimisht ajrin dhe nuk ka mbrojtje nga insektet apo ndonjë dëmtues tjetër që mund të hyjë, veçanërisht me ujërat e zeza që vërshojnë rrugët jashtë.
Për Akram, megjithatë, asnjë nga këto nuk mund ta bëjë atë të largohet.
“Nëse ushtria kthehet dhe shkatërron më shumë nga shtëpia ime, apo edhe e prish plotësisht, ne do të qëndrojmë në shtëpinë tonë. Ne do të qëndrojmë edhe nëse e gjithë gjëja shembet”.
Çdo ditë, Akram dhe fëmijët lëvizin midis dhomës së ndenjes, këndit ku mbahen zogjtë e tyre dhe hyrjes së shkatërruar të shtëpisë së tyre, duke u përpjekur të bëjnë një jetë disi normale në rrënojat e të vjetrës.
Ndërsa lëvizin përreth, herë pas here ndalojnë për të përshëndetur fqinjët e tyre nëpër boshllëqet që dikur ishin muret e tyre.
“Asgjë në jetën tonë nuk është më normale,” më tha ai.
“Por ne do të qëndrojmë këtu, edhe nëse duhet të jetojmë një gjysmë jete, në një gjysmë shtëpie”./Pershtati Media Ditari-Al Jazeera