Eleanor Cobham, dukesha e Gloucesterit, ishte një nga gratë që në shekullin XV iu afruan më shumë fronit anglez. Bashkëshorti i saj, Humphrey, duka i Gloucesterit, ishte trashëgimtari i mundshëm i mbretit Henry VI, i cili ishte i dobët dhe nuk kishte fëmijë. Për Eleanor-n, mundësia për t’u bërë mbretëreshë dukej gjithnjë e më e afërt. Por ambiciet e saj dhe dobësimi i ndikimit politik të bashkëshortit do ta çonin drejt një prej skandaleve më të mëdha të kohës.
Në vitin 1441, Eleanor u akuzua për nekromanci, herezi dhe magji të zezë, me pretendimin se kishte kërkuar të parashikonte dhe të shkaktonte vdekjen e mbretit, në mënyrë që bashkëshorti i saj të trashëgonte fronin. Sipas akuzave, ajo kishte bashkëpunuar me Margery Jourdemayne, të njohur si «Shtriga e Eye», dhe astrologun Roger Bolingbroke. Ajo pranoi se kishte siguruar përzierje magjike për të nxitur dashurinë dhe pjellorinë, por kjo nuk e shpëtoi nga ndëshkimi.
Historianët vazhdojnë të debatojnë nëse akuzat ishin të vërteta apo pjesë e një komploti politik. Disa besojnë se kundërshtarët e bashkëshortit të saj e përdorën interesin e Eleanor-s për praktikat okulte si pretekst për të goditur të gjithë familjen. Sipas historianit Euan Roger, akuzat mund të kenë qenë një fushatë shpifjesh, ndërsa dëshmitë kundër saj ishin të dyshimta dhe pjesërisht të bazuara në rrëfime të marra nën torturë. Ai sugjeron gjithashtu se Eleanor mund t’u ishte drejtuar praktikave magjike nga dëshira për të lindur një fëmijë.
Një interpretim tjetër vjen nga shkrimtarja Philippa Gregory, e cila në romanin historik Royal Witch e paraqet Eleanor-n si një grua jashtëzakonisht ambicioze, të zgjuar dhe të vendosur për të përcaktuar vetë fatin e saj. Në këtë version, ajo nuk është thjesht viktimë e rrethanave, por një personazh që përpiqet të fitojë pushtet dhe të ndikojë në të ardhmen e mbretërisë. Gregory mendon se Eleanor mund të ketë përdorur vërtet praktika magjike për të realizuar qëllimet e saj.
Dënimi i Eleanor-s ishte poshtërues. Ajo u detyrua të kryente tri ditë pendese publike, duke ecur këmbëzbathur nëpër Londër, e veshur vetëm me një këmishë të hollë dhe duke mbajtur një qiri të rëndë prej dylli. Më pas u burgos përjetë. Bashkëpunëtorët e saj patën fate edhe më të rënda: Roger Bolingbroke u ekzekutua në mënyrë brutale, ndërsa Margery Jourdemayne u dogj në turrën e druve.
Çështja e Eleanor-s pati pasoja përtej fatit të saj personal. Skandali dëmtoi reputacionin e bashkëshortit të saj dhe dobësoi Shtëpinë e Lancasterit, duke krijuar hapësirë për rivalët e Shtëpisë së York-ut. Këto përplasje kontribuuan në zhvillimet që çuan drejt Luftërave të Trëndafilave, një periudhë prej rreth tri dekadash konfliktesh për fronin anglez.
Për Gregory-n, Eleanor nuk duhet parë vetëm si një grua e dënuar apo viktimë e një sistemi politik të dominuar nga burrat. Ajo ishte një grua që kërkonte pavarësi, pasuri dhe pushtet në një shoqëri ku mundësitë e grave ishin shumë të kufizuara. Autorja vë në pikëpyetje edhe idenë tradicionale se gratë e Mesjetës ishin kryesisht viktima pasive të rrethanave.
Në thelb, historia e Eleanor Cobham ngre një dilemë që mbetet e hapur edhe sot: a ishte ajo një grua që përdori magjinë për të arritur ambiciet e saj politike, apo një fisnike që u shkatërrua nga rivalitetet e oborrit mbretëror dhe frika nga një grua që kërkonte më shumë pushtet sesa shoqëria ishte e gatshme t’i lejonte?