Çfarë është “cancel culture”? Është vrasja e një babai të ri që organizonte debate në universitete në mënyrë që të rriturit të mund të arsyetonin, të angazhoheshin në dialog dhe të përballeshin me ide. Është etiketimi i mospajtimit si “urrejtje”, ndalimi i realitetit, ngritja e “kordoneve sanitare” dhe sakralizimi i emocioneve deri në pikën e fanatizmit. Është supozimi i supremacizmit moral dhe maskimi i tij si virtyt; është çnjerëzimi i kundërshtarit dhe uzurpimi i demokracisë. Dhe është thirrja e Charlie Kirk fashist vetëm disa orë pas vdekjes së tij, duke lënë të kuptohet se thellë brenda tij ai e meritonte atë sepse “dhuna” (të menduarit dhe të folurit në publik) supozohet se provokon dhunë (një plumb në qafë) – siç deklaroi Ignasi Guardans, një ish-anëtar i Parlamentit Evropian, në radion kombëtare spanjolle ndërsa trupi i Charlie-t ishte ende i ngrohtë.
Pas vrasjes së tmerrshme të Kirkut, askush nuk mund të pretendojë ende se kultura e anulimit është diçka margjinale, një rast bamirësie të gabuar, asgjë më shumë. Jo – kanceri kulturor i “cancel culture” vret, duart e tij janë të mbuluara me gjak dhe e ka zhytur Perëndimin në një shkallë të paimagjinueshme të prishjes shoqërore dhe intelektuale. Ne duhet ta zhdukim atë përpara se të zhdukë pluralizmin dhe disidentët. Le të jemi të qartë: Charlie u vra, para së gjithash, sepse ishte konservator – sepse tha me zë të lartë dhe qartë se ishte i krishterë, një patriot kundër abortit, sepse pohoi se ka vetëm dy gjini dhe sepse refuzoi imigracionin e paligjshëm.
Të barazosh konservatorizmin me “urrejtjen” është paradhoma e diktaturës. Dhe Perëndimi, për fat të keq, po jep gjithnjë e më shumë shembuj të këtij devijimi autokratik – madje edhe brenda vetë Bashkimit Europian. Pas tentativave për atentate ndaj Bolsonaro, Trump dhe Fico, sulmeve ndaj Mileit dhe Babišit, vrasjeve të Villavicencios në Ekuador dhe Uribes në Kolumbi – pa harruar vrasjen e Pim Fortuyn në 2002 apo masakrën e fundit në Minneapolis nga një person transgjinor – ka ardhur koha që e majta të pyesë veten: kush e urren vërtet kë?
Vdekja e Charlie Kirk është gjithashtu një sulm ndaj lirisë së shprehjes dhe kulturës së debatit – një përpjekje për të vrarë atë që e bëri Perëndimin të madh: përballja me ide, arsyetimi, dhe refuzimi për t’u dorëzuar ndaj emocioneve. Ai s’bënte gjë tjetër veçse shkonte nga një universitet në tjetrin, për të plotësuar një mision që universitetet nuk e përmbushin më: edukimin dhe shkëmbimin e ideve mbi baza njohurish.
Ai vetë kishte thënë: “Ndalimi i fjalës është hapi i parë drejt konfliktit civil, ndërsa debati është mënyra më e mirë për të ndërtuar ura dhe për të de-radikalizuar grupe të bllokuara në dogma, pasiguri dhe ndjesi të thella.” Kam pasur fatin të takoj një ish-xhihadist britanik, i cili tregoi se një mësues e kishte shpëtuar nga rruga e urrejtjes përmes metodës sokratike – duke e detyruar të mendonte ndryshe dhe të arsyetonte. A nuk po bënte pikërisht këtë edhe Charlie?
Tashmë e dinim që kultura e anulimit është mediokritet, frikë, marrëzi dhe errësirë. Tani e dimë që është edhe dhunë dhe vdekje.
Charlie Kirk përfaqësonte të kundërtën e këtij deliri që vret liritë, dhe ai përfundoi duke paguar me jetën për guximin, zgjuarsinë, hapjen, forcën dhe dëshirën për të ndërtuar ura. Vrasja e tij është një humbje e pariparueshme – sidomos për bashkëshorten dhe dy fëmijët e tij, të cilëve fanatizmi “woke” u ka marrë një burrë të jashtëzakonshëm.
Ngushëllimet e mia më të thella – dhe njëkohësisht, admirimi dhe mirënjohja ime për këtë figurë që u dha shpresë miliona njerëzve, të cilët tani do të marrin stafetën për të shumëfishuar trashëgiminë e tij.
Pusho në paqe, Charlie. Vdekja nuk është fundi.
Dhe, nëse Parlamenti Europian pati paturpësinë të të injorojë, dije se dje, unë dhe studentët e mi, e nisëm mësimin me një minutë heshtje në nder tëndin.