Christine Lagarde është një prej atyre njerëzve që mendojnë se dinë më mirë se ne se çfarë është më e mira për ne. Tani ajo insiston se ekonomisë së Europës i nevojiten emigrantë për tu rritur. Duke folur në simpoziumin e vitit të Federal Reserve në Wyoming, kreu i Bankës Qendrore Europiane (BQE) e paraqiti emigrantët si shpëtimtarët e tregut të punës në një kontinent që po plaket. Por ky është një narrativë e dobët, e krijuar nga elitat që janë të verbra ndaj kostove.
E vërteta është se Europa mund të zhvillohet pa emigrim masiv, i cili ul pagat, ngarkon shoqëritë dhe shpenzon fonde që mund të shpenzoheshin më mirë për të nxitur lindjet vendase.
Sigurisht, sfida demografike e Europës është më shumë se e vërtetë. Të dhënat e Eurostat për vitin 2023 tregojnë një normë fertiliteti prej 1.5 fëmijë për grua, më poshtë nivelit të zëvendësimit prej 2.1. Deri në vitin 2100, 32 për qind e popullsisë do të jetë mbi 65 vjeç, duke shtuar presionin mbi pensionet dhe tregjet e punës. Por zgjidhja e Lagard-së për emigrimin është jashtëzakonisht problematike, duke injoruar zgjidhje më të mençura.
Përfitimi ekonomik nga migrimi është tepër i tepruar. Një studim i Qendrës për Kërkime Ekonomike (CEPR) për vitin 2024 parashikon se migrimi do të shtojë vetëm 0.2 deri 0.7 për qind në PBB-në e eurozonës deri në vitin 2030. Por, emigrantët fitojnë 30 për qind më pak se vendasit, sipas të dhënave të CEPR, duke lejuar që punëdhënësit të ofrojnë paga më të ulëta. Kjo dëmton punëtorët vendas, veçanërisht ata me aftësi të ulëta, duke krijuar një kurth punësimi me pagë të ulët.
Gjermania e vërteton këtë. Migrantët kanë kontribuar në 50 për qind të rritjes së forcës punëtore që nga viti 2022, sipas të dhënave të BQE-së, por pa to, PBB-ja që nga viti 2019 do të ishte vetëm 6 për qind më e ulët. Ky është një ndryshim vetëm 1 për qind në vit. Megjithatë, kompanitë mbështeten te migrantët me paga të ulëta, në vend që të investojnë në automatizim apo trajnime. Duke u prekur tashmë nga lufta në Ukrainë, Europa rrezikon të bjerë në stagnim duke zgjedhur punë të lira në vend të inovacionit.
Kostot sociale shtohen shpejt. Sipas FMN-së, në vitin 2022, BE-ja shpenzoi 18 miliardë euro për integrimin e migrantëve, me ngarkesa fiskale që arrijnë deri në 1 për qind të PBB-së në vendet me flukse të larta migrantësh. Shkollat dhe spitalet janë ngarkuar me “kostot e ngarkesës”, siç theksohet nga CEPR. Në Suedi, ku migrantët përbëjnë 8 për qind të popullsisë, krimi në zonat me migrim të lartë u rrit me 12 për qind nga viti 2015 deri në 2020, duke nxitur trazira.
Ato 18 miliardë euro mund të shpenzoheshin për të adresuar çështjen thelbësore të Europës: Normat e ulëta të lindjeve. Politikat e familjes së Hungarisë në vitin 2019 – ulje taksash, subvencione për çerdhe – ngritën normën e lindjeve me 5.5 për qind brenda tre vitesh, sipas Eurostat. Rrethimi i fondeve për migrimin në programe të ngjashme mund të shkaktojë një bum të lindjeve vendase. Kjo do të mbështeste forcat punëtore pa ulur pagat ose shtuar emigrantët.
Pagat vuajnë nga migrimi. Një studim i vitit 2019 nga ekonomisti Anthony Edo zbuloi se migrimi i ul pagat e vendasve deri në 2 për qind në afat të shkurtër, duke goditur më shumë punëtorët me aftësi të ulëta. Në Spanjë, ku në vitin 2023 migrantët përbënin 18.1 për qind të popullsisë, sipas Fundación de Estudios de Economía Aplicada (Funcas), vendasit shmangin punët me paga të ulëta në fushat e mikpritjes dhe ndërtimit. Punëdhënësit e shfrytëzojnë këtë, duke mbajtur pagat të ulëta dhe vendasit jashtë tregut të punës.
Automatizimi ofron një rrugë më të mirë. Japonia, me një normë fertiliteti prej 1.3 dhe emigracion minimal, rritet me 1.5 për qind çdo vit falë robotikës dhe trajnimeve. Europa mund të ndjekë këtë shembull, duke përmirësuar aftësitë e vendasve në vend që të mbushë tregjet me punë të lira. Por ajo nuk e bën këtë. Në vend të kësaj, ajo ndjek planin e Lagard-së, i cili shpenzon potencialin e Europës.
Obseshioni i elitave perëndimore me migrimin ka një standard të dyfishtë. Ata mbrojnë kufijtë e hapur ndërkohë që injorojnë punëtorët vendas. Fondet për migrantët mund të rindërtojnë familjet. Popullsia e Europës prej 419 milionë banorësh deri në vitin 2100, sipas projeksioneve të Eurostat, nuk ka nevojë për një fluks migrantësh – ajo ka nevojë për inovacion dhe fëmijë.
Liderët europianë duhet të besojnë dhe fuqizojnë qytetarët e tyre: vendasit mbi të huajt. Sa i përket mantrës së Lagard-së për migrantët, ajo është një shpërqendrim, si dhe një teori ekonomike e gabuar, e cila megjithatë mbetet pikë e përbashkët midis progresistëve dhe globalistëve. Jo vetëm që ne nuk duhet ta besojmë atë. Duhet ta demantojmë dhe ta anulojmë atë. Përndryshe, ne do të jemi ata që do të anulohemi.