Turpi, jo faji, është monedha e skandaleve. Në vitin 2022, pikërisht në ditën kundër korrupsionit, policia belge zbuloi 1.5 milion euro cash të fshehura në valixhe të disa zyrtarëve të lartë të BE-së. Paratë dyshohej se ishin pagesa për favore politike. Çështja është ende nën hetim gjyqësor, por akuzat thonë se, për një shumë relativisht të vogël, nënkryetarja e Parlamentit Evropian Eva Kaili dhe Pier Antonio Panzeri mund të kenë ndikuar në mbylljen e një debati për të drejtat e njeriut në Katar.
Është tronditëse nëse demokracia evropiane mund të blihet, por edhe më keq është fakti që financues të huaj mund të luajnë lojën e ndikimit për para pa u ekspozuar. Ata zhduken në privatësi, ndërsa zyrtarët evropianë mbeten si “shënjestra” e turpit publik. Madje edhe figura si Tucker Carlson dhe Mbreti Charles, së bashku me dhjetëra kongresmenë amerikanë, janë shfaqur në valën e lavdërimeve për Katarin. Duhet të pyesim: kush janë financuesit që po injektojnë para në këtë ndikim dhe a nuk meritojnë edhe ata pjesën e turpit?
Katari nuk është aleat i Perëndimit në kuptimin ideologjik. Sipas autorit, ai financon terrorizëm, strehon talibanët dhe Vëllazërinë Myslimane dhe synon shoqëritë evropiane përmes propagandës islamiste. Megjithatë, ai e bën këtë me tolerimin e Perëndimit.
Shumë figura publike perëndimore nuk do ta pastrojnë kurrë plotësisht imazhin e tyre nga lidhjet me “Epstein files”, por, sipas autorit, Katari – vendi i tij i origjinës – kalon pa u ndëshkuar për lidhje të ngjashme dhe madje mirëpritet nga ata që kritikojnë korrupsionin e politikanëve demokratikë.
Autori thotë se është detyruar të largohet nga vendlindja e tij për shkak të mbrojtjes së demokracisë dhe prandaj i sheh këto standarde të dyfishta me frustrim nga mërgimi në Angli.
Jo të gjitha skemat e Katarit për ndikim në Perëndim janë të paligjshme, por diskursi publik shpesh injoron natyrën sistematike të “shkëmbimeve kulturore” dhe financimeve të huaja, të cilat mund të ndikojnë politikën pa u vënë re.
Katari ka shpenzuar rreth 80 milionë dollarë për ndërtimin e 140 xhamive në Evropë. Sipas autorit, kjo paraqitet si bamirësi (Zakat), por në realitet është ndikim strategjik në zonat ku vota myslimane mund të ndikojë zgjedhjet. Ai e quan këtë një formë të “gerrymandering” politik në rajone të reja dhe një mënyrë për të rritur ndikimin në Ballkan dhe Evropë.
Ai përmend edhe Al Jazeera-n, duke sugjeruar se ajo shërben si mjet ndikimi propagandistik, ndërsa krahasohet me mënyrën si janë trajtuar mediat ruse në Perëndim.
Katari, sipas autorit, është një shtet i ri i krijuar në vitin 1971, me popullsi të vogël dhe shumicë punëtorësh të huaj pa shtetësi të plotë. Pavarësisht kësaj, ai është bërë shumë i pasur nga gazi natyror dhe ka ndërtuar një model shteti të bazuar në pasuri dhe jo në institucione demokratike tradicionale.
Pasuria e tij krijon nevojë për tregje dhe institucione perëndimore, dhe Perëndimi është i gatshëm t’i ofrojë këto, përfshirë universitete dhe prestigj akademik. Universitete si HEC Paris, Cornell, Georgetown, Carnegie Mellon dhe të tjera kanë hapur degë në Katar, duke sjellë rrjedhje financiare dhe ndikim kulturor.
Sipas autorit, kjo krijon një problem të llogaridhënies në politikën e jashtme perëndimore ndaj Katarit. Ndërsa Kina kritikohet për ndikim përmes institucioneve kulturore si Confucius Institutes, Katari trajtohet më butë për shkak të perceptimit të tij si një shtet i vogël dhe jo kërcënues.
Në përfundim, autori argumenton se ndikimi i Katarit në Perëndim vjen përmes patronazhit, financimeve dhe propagandës së butë, jo domosdoshmërisht urdhrave të drejtpërdrejtë. Kjo, sipas tij, dobëson demokracinë dhe llogaridhënien në Evropë, dhe Perëndimi duhet ta marrë më seriozisht këtë çështje nëse dëshiron të mbrojë vlerat e tij demokratike.Turpi, jo faji, është monedha e skandaleve. Në vitin 2022, pikërisht në ditën kundër korrupsionit, policia belge zbuloi 1.5 milion euro cash të fshehura në valixhe të disa zyrtarëve të lartë të BE-së. Paratë dyshohej se ishin pagesa për favore politike. Çështja është ende nën hetim gjyqësor, por akuzat thonë se, për një shumë relativisht të vogël, nënkryetarja e Parlamentit Evropian Eva Kaili dhe Pier Antonio Panzeri mund të kenë ndikuar në mbylljen e një debati për të drejtat e njeriut në Katar.
Është tronditëse nëse demokracia evropiane mund të blihet, por edhe më keq është fakti që financues të huaj mund të luajnë lojën e ndikimit për para pa u ekspozuar. Ata zhduken në privatësi, ndërsa zyrtarët evropianë mbeten si “shënjestra” e turpit publik. Madje edhe figura si Tucker Carlson dhe Mbreti Charles, së bashku me dhjetëra kongresmenë amerikanë, janë shfaqur në valën e lavdërimeve për Katarin. Duhet të pyesim: kush janë financuesit që po injektojnë para në këtë ndikim dhe a nuk meritojnë edhe ata pjesën e turpit?
Katari nuk është aleat i Perëndimit në kuptimin ideologjik. Sipas autorit, ai financon terrorizëm, strehon talibanët dhe Vëllazërinë Myslimane dhe synon shoqëritë evropiane përmes propagandës islamiste. Megjithatë, ai e bën këtë me tolerimin e Perëndimit.
Shumë figura publike perëndimore nuk do ta pastrojnë kurrë plotësisht imazhin e tyre nga lidhjet me “Epstein files”, por, sipas autorit, Katari – vendi i tij i origjinës – kalon pa u ndëshkuar për lidhje të ngjashme dhe madje mirëpritet nga ata që kritikojnë korrupsionin e politikanëve demokratikë.
Autori thotë se është detyruar të largohet nga vendlindja e tij për shkak të mbrojtjes së demokracisë dhe prandaj i sheh këto standarde të dyfishta me frustrim nga mërgimi në Angli.
Jo të gjitha skemat e Katarit për ndikim në Perëndim janë të paligjshme, por diskursi publik shpesh injoron natyrën sistematike të “shkëmbimeve kulturore” dhe financimeve të huaja, të cilat mund të ndikojnë politikën pa u vënë re.
Katari ka shpenzuar rreth 80 milionë dollarë për ndërtimin e 140 xhamive në Evropë. Sipas autorit, kjo paraqitet si bamirësi (Zakat), por në realitet është ndikim strategjik në zonat ku vota myslimane mund të ndikojë zgjedhjet. Ai e quan këtë një formë të “gerrymandering” politik në rajone të reja dhe një mënyrë për të rritur ndikimin në Ballkan dhe Evropë.
Ai përmend edhe Al Jazeera-n, duke sugjeruar se ajo shërben si mjet ndikimi propagandistik, ndërsa krahasohet me mënyrën si janë trajtuar mediat ruse në Perëndim.
Katari, sipas autorit, është një shtet i ri i krijuar në vitin 1971, me popullsi të vogël dhe shumicë punëtorësh të huaj pa shtetësi të plotë. Pavarësisht kësaj, ai është bërë shumë i pasur nga gazi natyror dhe ka ndërtuar një model shteti të bazuar në pasuri dhe jo në institucione demokratike tradicionale.
Pasuria e tij krijon nevojë për tregje dhe institucione perëndimore, dhe Perëndimi është i gatshëm t’i ofrojë këto, përfshirë universitete dhe prestigj akademik. Universitete si HEC Paris, Cornell, Georgetown, Carnegie Mellon dhe të tjera kanë hapur degë në Katar, duke sjellë rrjedhje financiare dhe ndikim kulturor.
Sipas autorit, kjo krijon një problem të llogaridhënies në politikën e jashtme perëndimore ndaj Katarit. Ndërsa Kina kritikohet për ndikim përmes institucioneve kulturore si Confucius Institutes, Katari trajtohet më butë për shkak të perceptimit të tij si një shtet i vogël dhe jo kërcënues.
Në përfundim, autori argumenton se ndikimi i Katarit në Perëndim vjen përmes patronazhit, financimeve dhe propagandës së butë, jo domosdoshmërisht urdhrave të drejtpërdrejtë. Kjo, sipas tij, dobëson demokracinë dhe llogaridhënien në Evropë, dhe Perëndimi duhet ta marrë më seriozisht këtë çështje nëse dëshiron të mbrojë vlerat e tij demokratike.